آیکون منو
كوچك يا بزرگ كردن بخش :.
خرس سياه
1395/9/14 یکشنبه

 
خرس سیاه آسیایی
Carnivora
Ursidea
 (Cuvier, 1823) Ursus thibetanus
Asiatic Black Bear
راسته: گوشتخواران
خانواده: خرس ها

ویژگی های ظاهری: طول بدن 130 تا 190 سانتیمتر، طول دم 7 تا 10 سانتیمتر، ارتفاع بدن 90 سانتیمتر، وزن ماده ها 50 تا 125 و نرها 100 تا 200 کیلوگرم است. رنگ بدن عمدتا سیاه رنگ با پوزه و گوشهای روشن تر است. مشخصه آن وجود نوار سفید رنگ به شکل هفت روی سینه است. کف رو است. خرس سیاه برای زندگی روی درخت سازگار شده و چنگال‌های تیز دست و پا طوری قرار گرفته‌اند که به بالارفتن او از درخت کمک می‌کنند. روی درخت، شاخه ها را زیر خود قرار می دهند و از این رو، این نمایه های شبه "آشیانه" یکی از نشانه های مهم حضور آنها در هر منطقه است.

ویژگی های زیستی: معمولا به تنهایی زیست کرده و عمدتا شبگرد است. غذای آنها عمدتا داز، خرما، زیتون، میوه، مواد گیاهی، حشرات، زباله و لاشه بوده و گاهی اوقات حتی به شکار جانوران نیز می پردازد. در برخی مناطق طی زمستان در غارها و شکاف صخره ها می خوابند. اواخر بهار جفتگیری کرده ولی تخم مانند خرس قهوه ای دارای جایگزینی تأخیری می باشد. توله ها در زمستان به دنیا آمده و معمولا 1 تا 3 می باشد. توله ها تا 5/1 ماه پس از ترک لانه شیر می خورند. حدود 2 سال با همراه با مادر بوده و ماده ها در سن 3 سالگی قادر به زادآوری هستند.

زیستگاه و فراوانی: عمدتا در مناطق جنگلی، بخصوص در نواحی تپه ماهوری و کوهستانی زیست کرده و در استانهای کرمان، هرمزگان و سیستان و بلوچستان با تراکم بسیار پایین یافت می شوند.

ارزش ها: دارای ارزش های زیستی، زیبایی شناختی، علمی و آموزشی است.

وضعیت حفاظت: خرس سیاه آسیایی براساس قوانین سازمان حفاظت محیط زیست در زمره گونه های درخطر انقراض می باشد. تخریب و جزیره ای شدن زیستگاه ها، شکار و زنده گیری توله ها مهمترین عوامل ازبین رفتن این گوشتخوار در ایران به شمار می رود. به صورت جهانی در طبقه (VU) IUCN قرار دارد ولی در ایران در طبقه CR است. در پیوست I کنوانسیون (CITES) است. درمورد این گوشتخوار کمتر مطالعه شده و حفاظت از آن در محدوده پراکنش محدود آن نیازمند برنامه ریزی و اقدامات جدی می باشد.
 
* * * حمایت از کالای ایرانی * * *